«Փաստ» օրաթերթը գրում է.
2026 թվականի հունիսի 7-ի խորհրդարանական ընտրությունները, կարծես, չբերեցին հայ հանրության կողմից այդքան սպասված արմատական և կտրուկ իշխանափոխությունը, եթե, իհարկե, ընդդիմությունը համակերպվի հրապարակված արդյունքների հետ։
Ընդդիմադիր դաշտը, առաջին տպավորությամբ, չկարողացավ ամբողջությամբ իրացնել իր առջև դրված առավելագույն նպատակները, և հակաեկեղեցական հստակ գործելաոճով հայտնի վարչախմբին հաջողվեց դեռևս պահպանել պետական ղեկը։ Այդուհանդերձ, բացառելով ինքնախաբեության գործոնը՝ վստահաբար պետք է արձանագրենք, որ ընդդիմության համար այս արդյունքը պարտություն համարելը կլինի կոպիտ ռազմավարական սխալ։ Սառնասիրտ քաղաքականության օբյեկտիվ լեզվով ասած՝ սա իշխող ուժի դիրքերի զգալի թուլացում է, քանի որ, ինչպես հասկանում եմ, նրանք վերընտրվեցին էապես պակաս լիազորություններով և վերջնականապես կորցրեցին իրենց նախկին բացարձակ իշխանությունը։ Ստեղծվել է միանգամայն նոր հավասարակշռություն, որը հայ ազգային ուժերից պահանջում է մարտավարական կտրուկ ու խելամիտ փոփոխություններ։ Այս իրողությունը հասկանալու համար պետք է դիմել Սուրբգրային իմաստությանը։ Ելք գրքում Աստված, խոսելով խոստացված երկրից թշնամիների վտարման մասին, ասում է. «Մեկ տարում նրանց քո առջևից չեմ հալածի, որպեսզի երկիրն ամայի չդառնա…Կամաց-կամաց նրանց կհալածեմ քո առջևից, մինչև որ դու բազմանաս և ժառանգես երկիրը» (Ելք 23 – 29։30)։ Սա մեծագույն դաս է մերօրյա իրականության համար։ Մինչ այժմ ողջ հանրային պայքարը տարվում էր մեծ մասամբ էմոցիոնալ գերսպասումներով և արագ հաղթանակի ակնկալիքով։ Այսօր արդեն ակնհայտ է՝ հակաեկեղեցական արշավի և ապազգային երևույթների դեմ պայքարը լինելու է երկարատև, դիրքային ու համակարգված։
Կարծում եմ՝ գործող վարչախումբը այլևս չի կարող գործել նախկին ագրեսիվությամբ ու բացարձակ անպատժելիությամբ։ Սա բացառիկ ռազմավարական պատուհան է Սուրբ Էջմիածնի և էությամբ հայ հանրության համար՝ անցնելու երկարաժամկետ, հաստատուն դիրքային ամրապնդման և սեփական ռեսուրսների ճիշտ վերադասավորման։ Այս ընտրություններով հայ հանրությունը մասնակիորեն սահմանափակեց գործող իշխանության բացարձակ կամայականությունները (կրկնեմ, որ սա այն դեպքում, եթե հավաքական ընդդիմությունն ու ժողովուրդը համակերպվեն հայտարարված արդյունքների հետ)։ Իմ դիտարկմամբ, հաջորդ տրամաբանական փուլը պետք է լինի հոգևոր-մշակութային և գաղափարական դիմադրության խորացումը անմիջապես «գետնի վրա»՝ կրթական օջախներում, համայնքային կառույցներում և տեղական լրատվամիջոցներում ու սոցիալական հարթակներում։ Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնի և Ամենայն հայոց կաթողիկոսի շուրջ համախմբումն այս նոր իրավիճակում դառնում է ոչ միայն զուտ կրոնական հավատքի, այլև հայկական պետականության պահպանման գործնական, կենսական հարց։ Մեր գլխավոր խնդիրն է թույլ չտալ հուսահատության մուտքը ազգային ուժերի շարքեր։ Պայքարը չի ավարտվել, այն պարզապես տեղափոխվել է ավելի խորքային, արժեքային և երկարաժամկետ հարթություն, որտեղ հայ հոգու տոկունությունը միշտ հաղթելու է։
ԳԵՆԱԴԻ ՄՆԱՑԱԿԱՆՅԱՆ
Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում
